یه  روز وقتي به گل نيلوفر             

                                     نگاه مي کردم ترس تموم 

                                                                 وجودمو برداشت که شايد

منم يه روزمثل گل نيلوفر

                             تنها بشم. سريع از کنار

                                                         مرداب دور شدم.   

حالا وقتي که مي بينم خودم   

                                   مرداب شدم يه دنبال گل  

                                                                 نيلوفر مي گردم که از

تنهايي نميرم و حالا مي فهمم

                                   گل نيلوفر مغرور نيست  

         اون خودشو وقف مرداب کرده

يکی بود، يکی نبود!

 اونی که بود تو بودی،اونی که تو قلب تو نبود من بودم.

يکی داشت، يکی نداشت!

اونی که داشت تو بودی ، اونی که غير تو کسی رو نداشت من بودم.

يکی خواست، يکی نخواست !

اونی که خواست تو بودی، اونی که نخواست از تو جدا شه من بودم.

يکی گفت ، يکی نگفت:

اونی که گفت تو بودی ، اونی که دوست دارم رو به غیر تو نگفت من بودم.

يکی موند ........يکی رفت....................!

برگرد............................   

ابرها گریان و آسمان خندان

گردبادی در این نزدیکی است

باد می وزد و می کند از جا

گلهای یاس مهربان و درخت کاج سرسبز را

و درختان بی سرپرست را

باز گویا امشب دل آسمان آمده به درد

که اینگونه می شکند دل ابرها و درختان و گلها را

من ندانم که آسمان زچه آمده به تنگ

اما دانم که دل من هم چیزی بیشتر از آسمان خوش نیست

دل من هم می خواهد شروع به باریدن کند

و اشکها که نمادی از دل تنگ من است

می چکد بر روی گونه های من

و می سوزاند این دل غمگین را

باز گوی ای ابر بهاری

شرح این دل غمناکت

اما

او مثل همیشه خاموش است

آسمان خدا  باز باریدنت بر زندگیم باز مبارک

ابرها گریان و آسمان خندان

گردبادی در این نزدیکی است

باد می وزد و می کند از جا

گلهای یاس مهربان و درخت کاج سرسبز را

و درختان بی سرپرست را

باز گویا امشب دل آسمان آمده به درد

که اینگونه می شکند دل ابرها و درختان و گلها را

من ندانم که آسمان زچه آمده به تنگ

اما دانم که دل من هم چیزی بیشتر از آسمان خوش نیست

دل من هم می خواهد شروع به باریدن کند

و اشکها که نمادی از دل تنگ من است

می چکد بر روی گونه های من

و می سوزاند این دل غمگین را

باز گوی ای ابر بهاری

شرح این دل غمناکت

اما

او مثل همیشه خاموش است

آسمان خدا  باز باریدنت بر زندگیم باز مبارک

مطمـئن باش که خداوند تو را عاشقانه دوست دارد... چون در هر بهار برایت گل می فرستد و

هر روز صبح آفتاب را به تو هدیه می کند. پروردگار هستی با این که می تواند در هر جائی از

دنیا باشد ، قلــب تو را انتخاب کرده و تنها اوست که هر وقت بخواهی چیزی بگوئی گوش

 می کند.......

خدایا.........

بر من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ

بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم

و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم

بگذار تا آن را من خود انتخاب کنم

اما آنچنان که تو دوست داری

چگونه زیستن را تو به من بیاموز

چگونه مردن را خود خواهم آموخت.

چند وقته بهش سر نزدی ؟ چند وقته باهاش نرفتی بیرون ؟ چند وقته بهش نگفتی دوست دارم ؟ چند وقته بغلش نکردی ؟چند وقته نبوسیدیش؟ چند وقته عزیزم خطابش نکردی؟ چند وقته براش کادو نخریدی؟ چند بار بهت گفته که  میخواد ببینتت ولی تو پشت گوش انداختی؟ چند بار تا حالا بهت گفته منو ببر امامزاده تا نذرامو ادا کنم اما تو پیچوندیش؟چند وقته نذاشتی با دوستاش حرف بزنه؟ چند وقته نبردیش کوه؟ چند وقته نذاشتی با صدای بلند موسیقی گوش کنه؟  چند وقته نذاشتی مسواک نزده بخوابه ؟ چند وقته براش سهراب نخوندی؟ چند وقته براش عطر نزدی؟ چند وقته نذاشتی دوچرخه سواری کنه ؟ چند وقته مجبورش کردی فقط به یه چیز فکر کنه؟ چند وقته به دلتنگیاش گوش نکردی؟

یه ذره فکر کن اون وقت میگی چرا انقدر کم حرف شده؟ چرا کم غذا شده؟ چرا بیخودی به اینو اون میپره؟ چرا ناراحته؟ چرا نمیخنده؟ چرا انقدر میخوابه ؟ چرا بی حوصلس؟

میگی چرا انقدر شبا کابوس میبینی که داری یه نفرو میکشی؟

یه ذره فک کن

دلت براش تنگ نشده؟

خیلی ازش دور شدی برگرد پشت سرتو نگاه کن ببین کجا جا گذاشتیش ؟ مگه اون تو نبودی ؟مگه اون! مگه اون............

چی شد که فک کردی میتونی بدون اون دووم بیاری ؟

خیلی از خودت دور شدی  وقتی خودت خودتو فراموش کنی دیگه چه توقعی از دیگرانه؟!!!!

چقدر دلم واسه خودم تنگ شده بود این همه مدت کجا بودم؟

   كـاش بود م قطره اي باران                                               

مي چــكيــدم از آسمان

مي بــــاريدم ازابربهاري                                          

مي نشستم بر روي يك گلبرگ

مي چكيدم ازآن

جــاري ميشدم بر روي زمين

روان بودم برآن خاكهاي خشك

ميــرسيدم به دريـاي بيكران

ميگذشتم ازآن دريــا هـــا

ميــرسيـدم بــه رودهـــا

جـاري ميـشدم در جــوي ها

روان بـودم به سـوي كـوي ها

ای کاش