شايد دعاي مادرت زهرا بگيرد

آقا بيا تا با ظهور چشمهايت

اين چشمهاي ما كمي تقوا بگيرد

آقا بيا تا اين شكسته كشتي ما

آرام راه ساحل دريا بگيرد

آقا بيا تا كي دو چشم انتظارم

شبهاي جمعه تا سحر احيا بگيرد

پايين بيا، خورشيد پشت ابر غيبت

تاقبل از آن كه كار ما بالا بگيرد

آقا خلاصه يك نفر بايد بيايد

تا انتقام سیلی زهرا بگيرد

خدايا درود فرست بر محمّد و خاندانش و درود فرست بر نماينده امام حسن

وَوَصِيِّهِ وَوارِثِهِ الْقآئِمِ بِاَمْرِكَ وَالْغائِبِ فى خَلْقِكَ وَالْمُنْتَظِرِ لاِِذْنِكَ

و وصى او و وارثش آنكه قيام كند بدستورت و آن پنهان در خلق تو و چشم براه اذن تو

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلَيْهِ وَقَرِّبْ بُعْدَهُ وَاَنْجِزْ وَعْدَهُ وَاَوْفِ عَهْدَهُ وَاكْشِفْ

خدايا درود فرست بر او و نزديك كن دوريش را و انجام ده وعده اش را و وفا كن به عهد و پيمانش و برطرف كن

عَنْ بَاْسِهِ حِجابَ الْغَيْبَةِ وَاَظْهِرْ بِظُهوُرِهِ صَحآئِفَ الِْمحْنَةِ وَقَدِّمْ

از نيرويش پرده غيبت را و پشت سر انداز با ظهور آن حضرت اوراق محنت و اندوه را و بفرست در پيش

اَمامَهُ الرُّعْبَ وَثَبِّتْ بِهِ الْقَلْبَ وَاَقِمْ بِهِ الْحَرْبَ وَاَيِّدْهُ بِجُنْدٍ مِنَ

رويش رعب و ترس را و آرامش ده به او دل را و برپا كن بدستش جنگ را و كمكش كن به لشكرى از

الْمَلاَّئِكَةِ مُسَوِّمينَ وَسَلِّطْهُ عَلى اَعْد آءِ دينِكَ اَجْمَعينَ وَاَ لْهِمْهُ اَنْ

فرشتگان نشاندار و مسلطش كن بر دشمنان دينت همگى و به او الهام كن

لا يَدَعَ مِنْهُمْ رُكْناً اِلاّ هَدَّهُ وَلا هاما اِلاّ قَدَّهُ وَلا كَيْداً اِلاّ رَدَّهُ وَلا

كه پايه اى از آنها نگذارد جز آنكه فرو ريزد و نه سرى از آنها جز آنكه دو نيم كند و نه نقشه شومى جز آنكه بازش گرداند

فاسِقاً اِلاّ حَدَّهُ وَلا فِرْعَوْنَ اِلاّ اَهْلَكَهُ وَلا سِتْراً اِلاّ هَتَكَهُ وَلا عَلَماً اِلاّ

و نه فاسق بدكارى جز آنكه حدّش زند و نه فرعون (گردنكشى ) جز آنكه هلاكش كند و نه پرده اى جز آنكه بدرد و نه پرچمى جز آنكه

نَكَّسَهُ وَلا سُلْطاناً اِلاّ كَسَبَهُ وَلا رُمْحاً اِلاّ قَصَفَهُ وَلا مِطْرَداً اِلاّ خَرَقَهُ

سرنگونش سازد و نه سلطنت و قدرتى جز آنكه بتصرف گيرد و نه نيزه اى جز آنكه درهم شكند ونه زوبينى جز آنكه بشكند

وَلا جُنْداً اِلاّ فَرَّقَهُ وَلا مِنْبَراً اِلاّ اَحْرَقَهُ وَلا سَيْفاً اِلاّ كَسَرَهُ وَلا صَنَماً

و نه لشكرى جزآنكه پراكنده سازد و نه منبرى جز آنكه بسوزاند و نه شمشيرى جز آنكه بشكند و نه بتى

اِلاّ رَضَّهُ وَلا دَماً اِلاّ اَراقَهُ وَلا جَوْراً اِلاّ اَبادَهُ وَلا حِصْناً اِلاّ هَدَمَهُ

جز آنكه خرد كند و نه خونى جز آنكه بريزد و نه ستم و بيدادگرى جز آنكه از ميان بردارد و نه قلعه و دژى جز آنكه ويران كند

وَلا باباً اِلاّ رَدَمَهُ وَلا قَصْراً اِلاّ خَرَّبَهُ وَلا مَسْكَناً اِلاّ فَتَّشَهُ وَلا سَهْلاً

و نه درى جز آنكه ببندد و نه كاخ و قصرى جز آنكه ويران كند و نه مسكنى جز آنكه بازرسى كند و نه زمين هموارى

اِلاّ اَوْطَئَهُ وَلا جَبَلاً اِلاّ صَعَدَهُ وَلا كَنْزاً اِلاّ اَخْرَجَهُ بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الراحمين.

جز آنكه زير پا گذارد و نه كوهى جز آنكه بالا رود و نه گنجى جز آنكه بيرون آورد به رحمتت اى مهربانترين

دوباره روز بعدهم کمي گناه ميکنم

دلم گرفته مي شود دوشنبه ها بدون تو

گلايه از ستاره و طلوع ماه ميکنم

دوازده ستاره را سه شنبه ميشمارم و

به انتظار يک نگاه نظر به راه ميکنم

چهار شنبه مي شود و قول ميدهي که زود

شبانه هاي تيره را شبي پگاه ميکنم

چه بعض ها که در گلو نشست و جابجانشد

نيامدي و درد و دل به قلب ماه ميکنم

و جمعه ها به خاطر شکستن طلسم تو

کنار شمعدانيم به در نگاه ميکنم

غروب شد نيامدي و مثل جمعه هاي قبل

به جاي بغض در گلو دوباره آه ميکنم

کسی چه می داند شاید فردا آغازی بر پایان فرسودگی جسمم باشد و

تولدی دیگر را تجربه کنم.

برای آن زمان که راز دلم را آشکار کنم لحظه شماری می کنم و با شوق و

امید خود را بدست آینده می سپارم تا در پناه حضرت حق روزگار را سپری

کنم.

خود را برای پروازی دوباره آماده می کنم این بار سفرم از اوج به سقوط

خواهد بود و من بی صبرانه در انتظار آنم.

 روزی که از تمام نامها و القاب رها

می شوی و خود را بدست هیچ می سپری.

بتوانم  زمان بیشتری را در این سر سپردگی سپری کنم.

شاید فردا  هیچ بودن برایم همه ی زندگی باشد.

شاید دستان خالیم نوید عشق راستین باشد و شاید چشمان گریانم در

انتظار نیستان بدرخشد.

کسی چه می داند فردا را چگونه سر می کنم؟

به داشته ها می اندیشم و از آنها لذت می برم چرا که داشته های امروزم

نداشته های دیروزم بودند.

و نه میخنداند  .

نه اعصابم  ریلکس  است و نه نیست .

نه از کسی دلخورم و نه نیستم .

جستجویم پایان ندارد

نه چیزی گم کرده ام و نه چیزی یافته ام .

نه اعتماد میکنم و نه بی اعتمادم .

هم میخواهم ٬ هم نمیخواهم .

کسی  میتواند به من بگوید این روزها مرا چه میشود .

پ.ن : چه دانم من دگر چون شد٬ که چون غرق است در بی چون

آسمانم بخواب ! من امشب بيدارم . ستاره هايت را در آغوش خواهم گرفت و زير لحاف شب قصه اي

برايشان خواهم گفت تا لالايي تمام غصه هايشان باشد. اگر چه ماه از آن توست.آن را به دستان تبدار

من بسپار تنا چون هاله اي نجيب او را درآغوش گيرم و با حرير خيال خود بيارايم اش. بخواب.

آسمانم . بخواب! من به اندازه تمام كهكشانهايت عاشقم و قدم زنان چون مسافري جاويد. راه ها و

حتي بيراهه هايت را زير پا خواهم گذاشت و تا اعماق تاريكي مطلق خواهم آمد تا بدانم خداوند چه  

در گوش تو زمزمه مي كند كه مي خندي؟ آرام بخواب آسمانم من امشب بيدارم

_سلام 

_{روزی می آید} 

_{که با شوق به خود می رسی}

_{و در آینه وجودت به خود خوش آمد میگویی}

_{هرکدام به خوش آمد گویی دیگری لبخند میزنید}

_{باردیگر غریبه ای را که خود بودی دوست خواهی داشت}

_{کسی که با تمام وجود تورا شناخته وتو او را نادیده گرفته ای}

_{آنگاه زمانیست}

_{که بنشینی و باشوروشوق زندگی را سپری کنی}

_{به امید آنروز...}